Door de ogen van een oud bewoner
Drie jaar geleden kwam David vanuit Spanje naar Amsterdam. Hij kende niemand, sprak nauwelijks Nederlands en wist niet wat hem te wachten stond. Toch voelde hij zich binnen een paar dagen thuis bij Oudezijds 100. Inmiddels woont hij weer in Spanje, maar de herinneringen aan zijn tijd op de Wallen neemt hij voor altijd mee.
Dit verhaal is gebaseerd op het artikel ‘Door de ogen van een oud bewoner’, geschreven door Joel en eerder verschenen in het Kajuit Nieuws (2025) van Oudezijds 100.
Met een koffer naar Amsterdam
Soms brengt het leven je op plekken die je nooit had verwacht. Voor David begon zijn avontuur bij Oudezijds 100 dankzij zijn ouders, die als Anglicaanse zendelingen betrokken waren bij de gemeenschap.
Toen David besloot in Amsterdam te gaan studeren, stuurde hij een motivatiebrief naar Oudezijds 100. Niet veel later stond hij met zijn koffer op Amsterdam Centraal. Dat zijn nieuwe thuis midden op de Wallen lag, ontdekte hij pas toen hij werd opgehaald.
“Ik was al veel verhuisd, maar nog nooit alleen. Oudezijds 100 was mijn eerste plek zonder familie. Ik wist niet of ik vrienden zou maken.”
Die zorgen bleken gelukkig niet nodig.
Een gemeenschap die je meteen opneemt
David vond al snel zijn plek in het gemeenschapsleven. Hij bracht zijn dagen door in de Kajuit, waar altijd wel iemand te vinden was voor een praatje, een maaltijd of een bordspel.
“Ik ben gewoon graag bij mensen. Ik vind het gezelliger om met anderen te zijn dan alleen in mijn kamer.”
Een van zijn mooiste herinneringen is het eerste startweekend in Friesland. Net aangekomen in Nederland, met nauwelijks kennis van de taal, belandde hij midden in een weekend vol marshmallows, liedjes en een spannend potje Stratego in het bos.
“Ik dacht: dit zijn mijn mensen vanaf nu. Toen wist ik dat het goed zat.”
Vriendschap kent geen taalbarrière
Bij Oudezijds 100 ontmoette David mensen die hij anders misschien nooit had leren kennen. Met Max en Sunny speelde hij bijna dagelijks Catan. Soms wel drie of vier potjes achter elkaar. Later schoof ook Ruchama aan.
De taalbarrière? Die bleek helemaal niet zo belangrijk. De gezelligheid sprak voor zich.
En dan was er nog die ene Chinese maaltijd, tijdens Chinees Nieuwjaar. Iedereen kreeg een kalender met de dieren van de Chinese dierenriem. David moet nog steeds lachen als hij eraan terugdenkt.
Het zijn juist die kleine momenten die hem zijn bijgebleven.
Een veilige plek midden op de Wallen
Drie jaar lang was David een vertrouwd gezicht bij de receptie, tijdens het eten, in de kapel en op de gemeenschapsavonden. Hij leerde bewoners, vrijwilligers en hulpverleners kennen.
Wat Oudezijds 100 voor hem betekende? Vooral een plek waar hij zich veilig en welkom voelde.
“Oudezijds was een veilige plek. Ik had broers en zussen om me heen, en natuurlijk Jezus. Dat heeft me geholpen om op het rechte pad te blijven.”
Inmiddels woont David weer in Spanje. Hij mist Amsterdam niet per se, vertelt hij, maar de mensen des te meer.
In zijn woonkamer in Madrid staat nog altijd een flinke verzameling bordspellen. Een derde daarvan herinnert hem aan zijn tijd bij Oudezijds 100.
“Daarom heb ik ook Catan bij jullie laten staan. Ik heb hier genoeg versies.”
Een plek die je met je meeneemt
Davids verhaal laat zien dat een thuis niet alleen bestaat uit vier muren en een dak boven je hoofd. Het zijn de mensen met wie je eet, lacht, speelt en het leven deelt.
En soms blijft die verbondenheid bestaan, ook als je inmiddels honderden kilometers verderop woont.
Want bij Oudezijds 100 draait het niet alleen om samen wonen, maar vooral om samen leven.