Nederlands
Voor deze dagen delen we graag een preek om even stil te staan bij wat God je heeft toevertrouwd. Misschien denk je aan iemand voor wie je tijd wilt maken, aan een gesprek dat je al een tijdje uitstelt of aan iets wat je graag zou delen. De gelijkenis van de talenten (Matteüs 25:14–30) nodigt je uit om je af te vragen wat je uit angst voor jezelf houdt en wat er kan groeien als je durft te vertrouwen.
English
We’d like to share a sermon with you for these days. Take a moment to reflect on what God has entrusted to you. Perhaps there’s someone you’d like to make time for, a conversation you’ve been putting off, or something you’d like to share. The Parable of the Talents (Matthew 25:14–30) invites you to consider what you hold back out of fear and what might grow when you put your trust in God.
What do we do with what has been entrusted to us?
What Do We Do with What Has Been Entrusted to Us?
Imagine that tomorrow morning someone places a vast fortune in your hands.
Not a few hundred euros. Not even a few thousand. But an amount worth perhaps twenty years of income.
And then that person says, “I am going away for a while. I leave this in your care. I trust you to do something with it.”
What would you do?
Would you invest it? Look for opportunities? Would you dare to take a risk with it?
Or would you lock it away somewhere safe and hope nothing happens until the owner returns?
And what if someone else received five times as much as you? Would you be grateful for what you had received, or would you start wondering why you had been given less?
That is the situation Jesus describes in the Parable of the Talents. And there is one detail we should remember. In Jesus’ time, a talent was not a personal ability. Not a talent for preaching or organising, or whatever talent you have in mind. No, in Jesus’ time, a talent was an enormous sum of money worth approximately twenty years’ wages for an ordinary labourer. The servants in the parable are entrusted with extraordinary wealth.
So this parable is about much more than our gifts and abilities.
It asks a deeper question.
What do we do with what has been entrusted to us?
Our lives, our time, our relationships, our possessions, our opportunities, our faith, and even the world in which we live.
Do we use them? Do we share them? Do we allow them to bear fruit? Or do we bury them, perhaps not because we do not care but because we are afraid?
That is the question at the heart of this parable.
Everything Begins with What We Receive
The story begins with a master who entrusts his property to his servants. One receives five talents, another two, and another one. Each receives according to his ability.
Notice that none of the servants earn what they receive.
Everything begins with a gift.
And that is true of our lives with God as well.
Our lives with God begin with what God has given us, not with what we can offer him. He has given us life, time, opportunities, relationships and a place in this world. And above all, we have received the grace of God in Christ.
We are not the owners of our existence. We are people to whom something has been entrusted.
As Psalm 24 reminds us, “The earth is the Lord’s, and everything in it.”
We are not owners. We are stewards.
And stewardship means responsibility.
Different Gifts, Same Responsibility
The master in the parable does not give everyone the same amount.
One receives five talents, another two, and another one. And naturally, we want to compare.
It is tempting to compare. Five sounds more impressive than two, and two more than one. But the parable does not invite us to compare ourselves with one another.
The servant with two talents receives exactly the same praise as the servant with five. Both hear the words “Well done, good and faithful servant.”
The servant who received two talents is not valued less than the one who received five.
That is a liberating thought. In God’s Kingdom, the question is not how much we have received but how faithfully we respond to what has been entrusted to us.
We live in a world of constant comparison. We compare our abilities, our achievements, our influence and even our spiritual lives. We look at what others can do and wonder whether our own contribution is enough. Or we say to ourselves, “I can’t do what they do because they have so many more talents than I do.”
But God does not ask us to live someone else’s life.
The question is not why you were not given five talents. The question is what you are doing with what you have received.
Sometimes the most meaningful things are hardly visible. They include caring for someone who needs us, making room for another person, seeking reconciliation, persevering through difficult times, or welcoming someone who has nowhere else to go.
The Kingdom of God often grows through the quiet faithfulness of ordinary people.
Fear or Trust?
Then we come to the third servant.
He, too, receives something of immense value. But instead of using it, he buries it in the ground. And when the master returns, he explains why.
“I was afraid.”
Those may be the most important words in the entire parable.
Fear keeps him from acting.
Fear keeps him from taking risks.
Fear keeps him from making anything fruitful.
And behind his fear lies a distorted image of the master. He sees only someone demanding and severe.
Jesus touches on something very important in today’s gospel reading.
The way we see God shapes the way we live.
If we see God as a harsh master, constantly checking whether we have performed well enough, we will try to protect ourselves. We will avoid mistakes, take no risks and try to lose nothing.
Even religion can become a way of securing ourselves. We keep the rules but hardly dare to live. We preserve what we have received but never allow it to become fruitful.
And perhaps one of the greatest dangers for a Christian community is that we become so occupied with preserving what has been entrusted to us that we forget why we received it in the first place.
The gospel was not given to be buried in our traditions, our certainties or our church structures. It was given to be lived.
The servant has kept the talent safe, but he has made it fruitless.
Stewardship Is More Than Preservation
You know, the third servant thinks he has acted wisely.
After all, he has lost nothing.
He returns exactly what he received.
But that is precisely the problem.
The master was not looking merely for preservation.
He was looking for fruitfulness.
This reminds us of another saying of Jesus. Whoever wants to save their life will lose it, but whoever loses their life for Christ’s sake will find it.
One of the great paradoxes of the Christian faith is that life does not grow by holding on to everything but by giving ourselves away.
Love does not grow when we protect it from every risk. Forgiveness does not become real when we cling to old grievances. Hospitality does not exist when we keep our doors closed. And the gospel does not become visible when we keep it to ourselves.
This does not mean that we should be reckless. It means that we are called to live out of trust rather than fear.
The Greatest Gift We Have Received
The wealth of grace
There is another parable in Matthew’s Gospel that helps us understand what has been entrusted to us.
In Matthew 18, a servant owes his king ten thousand talents.
Remember that in Jesus’ time, one talent was worth about 16 to 20 years’ wages.
If we assume 300 working days per year and a current gross daily wage of €120 to €150, one talent would be worth between €700,000 and €900,000. Ten thousand talents would be an astronomical debt, utterly impossible to repay.
The king cancels it.
The servant receives forgiveness he could never have earned or achieved for himself. Yet he then refuses to forgive a much smaller debt owed to him by a fellow servant.
The contrast is devastating. He has received immeasurable mercy but cannot pass that mercy on.
This brings us to something essential.
What is the greatest thing entrusted to us?
It is not our abilities, our possessions or our achievements. It is the grace of God.
In Christ, God has given us his love, a love that does not first ask whether we have performed well enough. It is a love that seeks us when we are lost, forgives us and gives us a future.
And this grace is not meant to stop with us.
Paul writes in 2 Corinthians 5 that God has entrusted to us the ministry of reconciliation. In Christ, God was reconciling the world to himself, and he has given us the message of reconciliation.
We are called to make that love visible in the way we treat one another, in the way we forgive, in the way we welcome those who have been excluded, and in the way we make room for others.
The grace we receive becomes fruitful when it reaches others through us.
The Joy of the Master
Let us return to the two faithful servants.
When the master returns, he says to the faithful servants, “Well done, good and faithful servant. Come and share your master’s happiness.”
That may be the most beautiful line in the entire parable.
The goal of our faith is not endless striving.
It is not proving ourselves to God.
It is not earning his love.
The goal is communion with God and sharing in his joy.
We do not serve in order to earn God’s love. We serve because we have received it.
And because we are secure in that love, we are free to take risks.
We are free to give.
Free to forgive.
Free to welcome.
Free to serve.
What Have We Buried?
So the parable leaves us with a question.
What have we buried?
Perhaps a gift.
Perhaps an opportunity.
Perhaps an act of reconciliation we have postponed.
Perhaps our faith itself, hidden beneath fear, habit, or discouragement.
The good news is that this parable is not only a warning.
It is also an invitation.
As long as we live, we can begin again.
We can dig up what fear has buried.
We can learn to trust again.
And perhaps that begins with something very small.
One conversation.
One act of generosity.
One person we choose to welcome.
One responsibility we finally embrace.
For much has been entrusted to us. We have received the love of God, the grace of Christ, and the hope of the gospel.
So let us not live out of fear of losing what we have but out of trust in the God from whom everything comes.
And when our Lord returns, may we be able to say not merely that we kept everything safe but that something of his love grew through our lives.
Amen.
Wat doen we met wat ons is toevertrouwd?
Wat doen we met wat ons is toevertrouwd?
Stel je voor dat iemand je morgenochtend een enorm fortuin in handen geeft.
Geen paar honderd euro. Zelfs geen paar duizend. Het gaat om een bedrag waar je misschien wel twintig jaar voor moet werken.
En dan zegt die persoon tegen je: ‘Ik ga een tijdje weg. Ik vertrouw dit aan je toe. Ik vertrouw erop dat je er iets mee doet.’
Wat zou jij doen?
Zou je het investeren? Zou je op zoek gaan naar mogelijkheden? Zou je er een risico mee durven nemen?
Of zou je het ergens veilig opbergen en hopen dat er niets mee gebeurt totdat de eigenaar terugkomt?
En stel dat iemand anders vijf keer zoveel krijgt als jij. Zou je dankbaar zijn voor wat je hebt gekregen, of zou je je gaan afvragen waarom jij minder hebt gekregen?
Dat is de situatie die Jezus beschrijft in de gelijkenis van de talenten. Eén detail is belangrijk om te onthouden. In de tijd van Jezus betekende een talent iets heel anders dan wat wij er nu onder verstaan. Wij denken aan aanleg voor bijvoorbeeld preken of organiseren. In de tijd van Jezus was een talent een enorme som geld, ongeveer twintig jaar loon voor een gewone arbeider. De dienaren in de gelijkenis krijgen dus een uitzonderlijk groot vermogen toevertrouwd.
Deze gelijkenis gaat dan ook over veel meer dan onze gaven en vaardigheden.
Ze stelt een diepere vraag.
Wat doen we met wat ons is toevertrouwd?
Denk aan ons leven, onze tijd, onze relaties, onze bezittingen, onze kansen, ons geloof en zelfs de wereld waarin we leven.
Maken we er gebruik van? Delen we het met anderen? Geven we het de kans om vrucht te dragen? Of begraven we wat we hebben gekregen, misschien uit angst, terwijl het ons wel degelijk raakt?
Dat is de vraag die in deze gelijkenis centraal staat.
Alles begint met wat we ontvangen
Het verhaal begint met een heer die zijn bezit aan zijn dienaren toevertrouwt. De een krijgt vijf talenten, de ander twee en de derde één. Ieder krijgt wat hij aankan.
Merk op dat geen van de dienaren heeft verdiend wat hij krijgt.
Alles begint met een geschenk.
Dat geldt ook voor ons leven met God.
Ons leven met God begint bij wat Hij ons heeft gegeven. Hij heeft ons leven, tijd, kansen, relaties en een plek in deze wereld gegeven. En bovenal hebben we Gods genade in Christus ontvangen.
Wat we hebben ontvangen, is ons toevertrouwd.
Psalm 24 herinnert ons eraan: ‘De aarde is van de Heer en alles wat daarop leeft.’
We zijn beheerders van wat aan God toebehoort.
En dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee.
Verschillende gaven, dezelfde verantwoordelijkheid
De heer in de gelijkenis geeft ieder een ander bedrag.
De een krijgt vijf talenten, de ander twee en de derde één. Al snel vergelijken we die bedragen met elkaar.
Vijf klinkt indrukwekkender dan twee, en twee indrukwekkender dan één. De gelijkenis legt de nadruk op wat ieder met het ontvangen bedrag doet.
De dienaar met twee talenten krijgt precies dezelfde lof als de dienaar met vijf. Beiden horen dezelfde woorden.
‘Goed gedaan, goede en trouwe dienaar.’
De heer waardeert hen allebei evenveel.
Dat is een bevrijdende gedachte. In Gods koninkrijk gaat het erom hoe trouw we omgaan met wat ons is toevertrouwd, hoeveel of hoe weinig dat ook is.
We leven in een wereld waarin we ons voortdurend vergelijken met anderen. We vergelijken onze vaardigheden, onze prestaties, onze invloed en zelfs ons geloofsleven. We kijken naar wat anderen kunnen en vragen ons af of onze eigen bijdrage wel genoeg is. Of we denken: ‘Dat kan ik nooit. Zij hebben veel meer talenten dan ik.’
God vraagt ons om trouw te zijn in ons eigen leven.
Wat doe jij met wat je hebt ontvangen?
Soms zijn de meest betekenisvolle dingen nauwelijks zichtbaar. Zorgen voor iemand die ons nodig heeft. Ruimte maken voor een ander. Verzoening zoeken. Volhouden in moeilijke tijden. Iemand verwelkomen die nergens anders terechtkan.
Gods koninkrijk groeit vaak door de stille trouw van gewone mensen.
Angst of vertrouwen?
Dan komen we bij de derde dienaar.
Ook hij krijgt iets van onschatbare waarde. Hij begraaft het in de grond. Wanneer zijn heer terugkomt, vertelt hij waarom.
‘Ik was bang.’
Dat zijn misschien wel de belangrijkste woorden van de hele gelijkenis.
Angst houdt hem tegen om iets te doen.
Angst houdt hem tegen om een risico te nemen.
Angst houdt hem tegen om iets tot bloei te laten komen.
Achter die angst schuilt een vertekend beeld van zijn heer. Hij ziet hem als iemand die alleen maar veeleisend en streng is.
In de evangelielezing van vandaag raakt Jezus aan iets belangrijks.
Hoe we God zien, bepaalt hoe we leven.
Als we God zien als een strenge heer die voortdurend controleert of we wel goed genoeg presteren, proberen we onszelf te beschermen. We vermijden fouten en risico’s en proberen alles te behouden wat we hebben.
Zelfs ons geloof kan een manier worden om zekerheid te zoeken. We houden ons aan de regels en durven nauwelijks te leven. We bewaren wat we hebben ontvangen, waardoor het geen kans krijgt om vrucht te dragen.
Misschien is dat wel een van de grootste gevaren voor een christelijke gemeenschap. We kunnen zo druk zijn met het bewaren van wat ons is toevertrouwd, dat we vergeten waarom we het hebben gekregen.
Het evangelie is ons gegeven om ernaar te leven. Hoe gemakkelijk kan het begraven raken onder onze tradities, onze zekerheden of de manier waarop we onze kerk organiseren.
De dienaar heeft het talent veilig bewaard. In de grond kan het geen vrucht dragen.
Beheren is meer dan bewaren
Weet je, die derde dienaar denkt dat hij verstandig heeft gehandeld.
Hij is immers niets kwijtgeraakt.
Hij geeft precies terug wat hij heeft ontvangen.
En dat is juist het probleem.
De heer had hem het talent toevertrouwd om er iets mee te doen.
Hij wilde dat het vrucht zou dragen.
Dat doet denken aan iets anders wat Jezus zegt. Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Wie zijn leven omwille van Christus verliest, zal het vinden.
Dat is een van de grote paradoxen van het christelijk geloof. Juist door onszelf te geven, komt ons leven tot bloei.
Liefde krijgt ruimte om te groeien als we ons kwetsbaar durven opstellen. Vergeving krijgt vorm als we oude wrok loslaten. Gastvrijheid begint als we onze deur opendoen. En het evangelie wordt zichtbaar als we het met anderen delen.
Dat vraagt om vertrouwen en om de moed om soms een risico te nemen.
Het grootste geschenk dat we hebben ontvangen
De rijkdom van genade
In het evangelie volgens Matteüs staat nog een gelijkenis die ons helpt te begrijpen wat ons is toevertrouwd.
In Matteüs 18 heeft een dienaar een schuld van tienduizend talenten bij zijn koning.
Bedenk dat één talent in de tijd van Jezus ongeveer zestien tot twintig jaar loon waard was.
Als we rekenen met driehonderd werkdagen per jaar en een bruto dagloon van € 120 tot € 150, zou één talent tegenwoordig tussen de € 700.000 en € 900.000 waard zijn. Tienduizend talenten zouden dus een astronomische schuld vormen die onmogelijk af te betalen was.
De koning scheldt hem de schuld kwijt.
De dienaar ontvangt vergeving die hij zelf nooit had kunnen verdienen. Toch weigert hij een mededienaar een veel kleinere schuld kwijt te schelden.
Het verschil is schrijnend. De dienaar heeft grenzeloze barmhartigheid ontvangen. Wanneer hij zelf de kans krijgt om barmhartig te zijn, laat hij die voorbijgaan.
Dat brengt ons bij iets wezenlijks.
Wat is het grootste geschenk dat ons is toevertrouwd?
Meer dan onze talenten, onze bezittingen of onze prestaties, is dat de genade van God.
In Christus heeft God ons zijn liefde gegeven. Die liefde hoeven we niet eerst te verdienen. Het is een liefde die ons zoekt wanneer we verloren zijn, ons vergeeft en ons een toekomst geeft.
Die genade mag via ons ook anderen bereiken.
In 2 Korintiërs 5 schrijft Paulus dat God ons de taak heeft toevertrouwd om verzoening te brengen. In Christus verzoende God de wereld met zichzelf, en Hij heeft ons de boodschap van verzoening toevertrouwd.
We zijn geroepen om die liefde zichtbaar te maken in de manier waarop we met elkaar omgaan, elkaar vergeven, mensen verwelkomen die zijn buitengesloten en ruimte maken voor anderen.
De genade die we ontvangen, draagt vrucht wanneer ze via ons anderen bereikt.
De vreugde van de heer
Laten we teruggaan naar de twee trouwe dienaren.
Wanneer de heer terugkomt, zegt hij tegen hen: ‘Goed gedaan, goede en trouwe dienaar. Kom delen in de vreugde van je heer.’
Dat is misschien wel de mooiste zin van de hele gelijkenis.
We hoeven ons niet eindeloos in te spannen om ons tegenover God te bewijzen of zijn liefde te verdienen.
Het doel van ons geloof is verbondenheid met God en delen in zijn vreugde.
We dienen omdat we Gods liefde al hebben ontvangen.
Omdat we ons geborgen weten in die liefde, durven we risico’s te nemen.
We zijn vrij om te geven.
Vrij om te vergeven.
Vrij om anderen te verwelkomen.
Vrij om te dienen.
Wat hebben we begraven?
Zo laat de gelijkenis ons achter met een vraag.
Wat hebben we begraven?
Misschien een gave.
Misschien een kans.
Misschien een gebaar van verzoening dat we steeds hebben uitgesteld.
Misschien ons geloof zelf, bedolven onder angst, gewoonte of moedeloosheid.
Het goede nieuws is dat deze gelijkenis ons waarschuwt én uitnodigt.
Zolang we leven, kunnen we opnieuw beginnen.
We kunnen opgraven wat we uit angst hebben begraven.
We kunnen opnieuw leren vertrouwen.
En misschien begint dat met iets heel kleins.
Eén gesprek.
Eén gebaar van vrijgevigheid.
Eén persoon die we verwelkomen.
Eén verantwoordelijkheid die we eindelijk op ons nemen.
Ons is veel toevertrouwd. De liefde van God, de genade van Christus en de hoop van het evangelie.
Laten we daarom leven vanuit vertrouwen in God, van wie alles komt. Dat vertrouwen geeft ons de moed om te delen wat we hebben ontvangen, ook als we bang zijn het te verliezen.
En wanneer onze Heer terugkomt, mogen we dan kunnen zeggen dat wat Hij ons heeft toevertrouwd vrucht heeft gedragen en dat zijn liefde door ons leven heen is gegroeid.
Amen.
